Hoe koud is de medische malle molen?
Jawel, op 14 juni ’25 is onze zoon ter wereld gekomen. Na een voorspoedige zwangerschap verliep het einde toch niet helemaal zonder slag of stoot. Mijn droom om thuis in een bad te bevallen heb ik helaas moeten loslaten en uiteindelijk is Viktor middels een keizersnede geboren.
Als aanstaande “warme moeder” wilde ik op een zo’n natuurlijk mogelijke manier bevallen, liever niet in het ziekenhuis en met fijne mensen om mij heen. Ik had er ontzettend veel moeite in gestoken om alles op orde te krijgen en had zelfs een kraamkamer gecreëerd. Daar stond vanaf week 39 een bevalbad, opgeblazen en wel, klaar voor onze zoon.
Ik heb er 4 weken naar mogen kijken, maar toen ik de 42 weken gepasseerd was werd ‘onze casus’ medisch en was thuis bevallen (opeens) niet meer mogelijk. Man, wat had ik in deze laatste week een stress en paniek, ik heb een hekel aan ziekenhuizen.. Ik werd kouder en kouder, iets wat totaal niet bevorderlijk was voor mijn lijf om zich voor te bereiden op de bevalling.
Ik moest de controle loslaten..
Overgave, dat werd mijn proces toen we dagelijks voor controle naar het ziekenhuis moesten. Buikbanden om, piepjes en monitoren die alles moesten registreren. Telkens een nieuw, goedbedoelend gezicht die ons van alles ging vertellen. Vreselijk vond ik het, maar goed alles voor een gezonde baby!
Gelukkig braken mijn vliezen net een dag voordat de inleiding gepland stond, ik was toen 42 weken en 5 dagen onderweg. We kwamen erachter dat hij in het vruchtwater gepoept had dus we kregen een tijdslimiet van 24 uur. Hup naar het ziekenhuis, ik had me toch enigszins voorbereid en dus hadden we een bolderwagen vol met spullen bij ons. Zoutlampje, geur diffuser, mijn stenen, kaarten, beeldjes. Alles mocht mee om het daar ook maar warm en gezellig te hebben, wie weet zou dat helpen met de angst.
Hoe baar je een baby als je bang bent?
Mijn weeën kwam niet uit zichzelf op gang dus ik moest aan de wee-opwekkers, infuus eraan en daar gaat je bewegingsvrijheid. Tenminste, zo voelde dat voor mij. Het intern voelen hoeveel ontsluiting was inmiddels ook begonnen, dus veel vreemde mensen moesten met hun vingers naar binnen.
Telkens moest ik een drempel over, telkens werd ik kouder en ging mijn lijf meer en meer op slot. Zelfs het warme bevalbad in het ziekenhuis hielp nauwelijks tijdens de weeënstorm van ruim 3 uur.
Dit was precies de reden dat ik graag thuis wilde blijven, daar zou ik het meest ontspannen zijn geweest. Nu moest ik mentaal veel beslissingen nemen terwijl mijn hart huilde en mijn bekken strakker werd.
Ik moest mij overgeven aan de keuze om nog medischer te worden en had een ruggenprik nodig. Wat een gedoe is dat zeg! Daarna kwam er “natuurlijk” meer ontspanning aangezien je minder voelt, ik kon even slapen na 18 uur geploeterd te hebben en we hoopten dat er dan meer ontsluiting zou ontstaan.
Helaas, we passeerden de 24 uur en met 7cm zouden we niet ver komen.
Hoe voorzichtig ze het ook brachten, het idee van een keizersnede kwam als een mokerslag binnen.
Ik had geen keuzes meer, het was tijd om Viktor te gaan halen. Het hele verhaal van de operatie bespaar ik je, maar om verlamd aanwezig te zijn bij de geboorte van je kindje raad ik niemand aan.
Soms moet je je overgeven aan het proces voor de gezondheid van je baby
De warme ontmoeting met onze zoon
Ik kijk terug op een chaotische, kille en pijnlijke bevalling en toch is het in mijn armen hebben van Viktor zo hartverwarmend dat het alles goed maakt.
Wat ik vooral wil zeggen is dat het gevoel van een “Warme Moeder” te willen zijn, mij er doorheen heeft geholpen. Ondanks alle pijn en tegenslagen kon ik er voor kiezen om niet helemaal ijskoud te worden.
Mijn lijf zit af en toe nog wel in een freeze en mentaal heb ik zeker nog wat los te laten, maar dat is een helingsproces die ik later met je ga delen.
Warme groet,
Nicole
